“İnsanlar maske takar, sonra kendilerini tanıyamaz.”
— Nietzsche
Ve ben bugün Net Konuşayım köşesinde şunu söyleyeceğim:
Rol yaparak bağ kuramazsın.
Hayatın en büyük yorgunluğu çalışmak değil, sürekli birini oynamaktır.
İnsanlar işte başka, evde başka, sosyal medyada başka biri oluyor. Her ortama göre şekil alan bir karakter… Sürekli ayar değiştiriyor. Sürekli “nasıl görünmeliyim” hesabı yapıyor. Ama bir süre sonra şu oluyor:
Kendi sesi kayboluyor.
Nietzsche’nin söylediği tam olarak bu. Maske başta korur gibi görünür. İnsan, reddedilmemek için takar. Sevilmek için takar. Güçlü görünmek için takar. Ama zamanla maske yüze yapışır.
Ve insan bir gün aynaya baktığında şunu fark eder:
“Ben aslında kimdim?”
Net konuşayım…
İnsanlar senin mükemmelliğine değil, gerçekliğine bağlanır.
Rol yaptığın yerde güven oluşmaz. Çünkü insanlar sezgisel olarak samimiyetsizliği hisseder. Gülüşünle sözün aynı değilse, duruşunla anlattığın hayat örtüşmüyorsa, orada bağ kurulmaz. Sadece bir gösteri olur.
Gerçek bağ, kusurlarla kurulur.
Zayıflıkları saklamadan kurulur.
“Ben buyum” diyebilmekle kurulur.
Çünkü insanı değerli yapan pürüzsüzlük değil, insan oluşudur.
Bugün çoğu insanın en büyük yalnızlığı kalabalıkların içinde yaşanıyor. Çünkü herkes bir rolün içinde. Kimse gerçek yüzünü göstermeye cesaret edemiyor. Oysa bağ kurmak istiyoruz ama risk almak istemiyoruz.
Ama net konuşayım…
Maske takarak güven bekleyemezsin.
Rol yaparak samimiyet bulamazsın.
Görünerek değil, olduğun gibi durarak ilişki kurabilirsin.
Nietzsche’nin sözü sert ama gerçek:
Maske seni korumaz, senden uzaklaştırır.
Belki de bugün yapılacak en büyük cesaret şu:
Bir yerde rolü bırakmak.
Bir yerde filtresiz konuşmak.
Bir yerde gerçekten “ben” olmak.
Çünkü gerçek bağ, gösteride değil, çıplak gerçekte kurulur.
Ve net konuşayım…
Maske ile alkış alırsın. Ama gerçek yüzünle bağ kurarsın.
Sevgiyle kalın.
