Net konuşayım…
Bugün insanların büyük kısmı yaşadığı hayatın içinde ama zihni başka bir yerde.
Başka bir şehir…
Başka bir meslek…
Başka bir ev…
Başka bir hayat…
Çünkü birçok insan aslında bulunduğu yerde mutlu değil.
Sadece alışmış durumda.
Modern hayat insanı sürekli bir yetişme psikolojisinin içine soktu.
Daha çok çalış, daha çok kazan, daha iyi görün, daha güçlü ol…
Ama tüm bunların arasında insanlar kendine şunu sormayı unuttu:
“Ben gerçekten böyle bir hayat mı istiyordum?”
İnsan bazen yorgun olduğu için değil, tatmin olmadığı için kaçmak ister.
Bazıları denizi hayal ediyor.
Bazıları sessiz bir kasabayı.
Bazıları telefonu kapatıp kimseye ulaşılmayan bir hayatı…
Çünkü ruh sürekli aynı döngünün içinde sıkışınca insanın içi daralıyor.
En ilginç tarafı da şu:
Birçok insanın problemi hayatının kötü olması değil.
Hayatının ruhuna iyi gelmemesi.
Dışarıdan bakınca düzenli bir hayat…
İş var, ev var, sorumluluklar var…
Ama iç dünyasında sürekli eksik bir şey hissi taşıyan insanlar var.
Belki de mesele başka bir hayat istemek değil…
Kendine daha yakın bir hayat istemek.
Daha sakin…
Daha gerçek…
Daha az gösterişli ama daha huzurlu bir hayat…
Çünkü insan bazen yeri değil, içindeki ağırlığı değiştirmek istiyor.
Sevgiyle kalın.
