Hepimize güçlü olmamız söylendi.
Güçlü dur. Pes etme. Dik dur. Kendi ayaklarının üzerinde dur.
Peki hiç düşündük mü?
Bir insan ne zaman güçlü olmaktan yorulur?
Çünkü bazen güçlü olmak bir erdemdir. Bazen de insanın kendisine kurduğu en sessiz tuzak…
Tarih boyunca güçlü insanların kazandığı savaşları, kurduğu düzenleri, aldığı büyük kararları anlattık. Ama çoğu zaman gücün onlardan neler götürdüğünü konuşmadık.
Çünkü güçlü insanın yorulmaya hakkı yokmuş gibi davranıyoruz.
Üzülmez. Kırılmaz. Korkmaz. Yardım istemez. Her şeyi çözer.
Ve zamanla insan, güçlü görünmek için kendi duygularını bile susturmaya başlıyor.
İşte bedel tam burada başlıyor.
Sürekli güçlü olmak zorunda hisseden insan, bir süre sonra kimsenin ona destek olmasına izin vermiyor.
Herkes ona yaslanıyor.
Ama o kime yaslanacağını bilemiyor.
Herkes ondan çözüm bekliyor.
Ama onun sorununu kimse sormuyor.
Ve bazen güçlü insanların en çok duymak istediği cümle şu oluyor:
“Bu kez sen uğraşma, ben hallederim.”
Çünkü güçlü insanların en büyük yalnızlığı, herkesin onların da yorulabileceğini unutmasıdır.
Oysa güçlü olmak hiç düşmemek değildir.
Düştüğünde yeniden kalkabilmektir.
Her şeyi tek başına yapmak değildir.
Ne zaman yardım istemen gerektiğini bilmektir.
Duygularını bastırmak değildir.
Onları kabul edip yönetebilmektir.
Ve belki de en önemlisi, her savaşa girmek değildir.
Bazı savaşların savaşmaya değmeyeceğini anlayabilmektir.
Hayat bize dayanmayı öğretiyor ama bazen bırakmayı öğretmiyor.
Oysa bazı yükler bırakılmalı.
Bazı ilişkiler bitirilmeli.
Bazı mücadelelerden vazgeçilmeli.
Bazı insanlara “Hayır” denilmeli.
Çünkü gücün fazlası da insanı sertleştirebilir.
Sürekli kontrol etmeye çalışan biri, zamanla akışa güvenemez.
Sürekli haklı çıkmaya çalışan biri, özür dilemeyi unutabilir.
Sürekli güçlü duran biri, yardım istemeyi zayıflık sanabilir.
İşte o noktada güç, insanı koruyan bir zırh olmaktan çıkar.
İnsanın içine girdiği bir kafese dönüşür.
Net konuşayım;
Hayatta güçlü olmak önemli.
Ama her zaman güçlü görünmek zorunda değiliz.
Bazen yorulabiliriz.
Bazen korkabiliriz.
Bazen ağlayabiliriz.
Bazen “Bilmiyorum.” diyebiliriz.
Bazen yardım isteyebiliriz.
Bunların hiçbiri bizi güçsüz yapmaz.
Belki de gerçek güç, kimseye muhtaç olmamak değildir.
Kime güvenebileceğini bilmektir.
Gerçek güç, her şeyi kontrol etmek değildir.
Kontrol edemeyeceğin şeyleri kabullenebilmektir.
Ve gerçek güç, hiç düşmemek değildir.
Düştüğünde kendini yeniden tanıyabilmektir.
Çünkü insan bazen gücünü kaybettiği için değil,
gücünü yıllarca yanlış yerde kullandığı için yorulur.
Net konuşayım:
Kendinizi güçlü olmaya mecbur bırakmayın.
Her şeyi tek başınıza taşımak zorunda değilsiniz.
Bazen güçlü olmanın en güçlü hali,
“Ben de yoruldum.” diyebilmektir.
Sevgiyle kalın.
